Stadsverwarming op kernenergie: gek of geniaal?

Stadsverwarming op kernenergie: gek of geniaal?

Het verwarmen van woningen en kantoorgebouwen is verantwoordelijk voor een groot aandeel van de CO2-uitstoot (18% in België). Warmtenetten kunnen een grote rol spelen in het vergroenen van onze verwarming. Een warmtenet is een energienetwerk, zoals het gasnetwerk, maar in plaats van gas wordt warm water getransporteerd. Deze warmtenetten worden typisch gevoed door restwarmte van gas-, bio- of steenkoolcentrales, restwarmte van de industrie, zonne-energie of geothermische energie. Hier en daar wordt ook restwarmte van traditionele kerncentrales gebruikt. Dit laatste wordt relatief weinig toegepast omdat kerncentrales typisch op enige afstand van grote steden worden gebouwd. De “China National Nuclear Corporation” (CNNC) heeft nu echter plannen op tafel liggen om een kerncentrale te bouwen die geen elektriciteit produceert maar enkel warm water. Gek of geniaal? Klassieke kerncentrales, zoals deze in Doel en Tihange, werken met water op hoge temperatuur (± 300°C) en hoge druk (± 150 bar). Dit is een voorname oorzaak van complexiteit en bezorgdheden omtrent veiligheid. Wat als een hogedrukleiding barst of lekt? Wat als het reactorvat zou scheuren? Bovendien is een hogedrukvat beperkt in volume. De totale hoeveelheid primair koelwater is hierdoor beperkt. Dit zorgt ervoor dat het koelwater snel kan opwarmen en wegkoken wanneer er problemen zijn met de koeling. Dit gebrek aan thermische inertie speelde een centrale rol in de “meltdowns” in Fukushima Daiitchi, waarbij een tsunami ervoor had gezorgd dat er een gebrek aan koelwater aanwezig was. Een reactor die enkel warm water op 90 à 100°C produceert heeft geen hoge-druk-circuits nodig. Hierdoor vallen bovenstaande bezorgdheden grotendeels weg. Daarom kan dit type reactor veel eenvoudiger, goedkoper en inherent veiliger zijn dan kerncentrales voor elektriciteitsproductie. Dit...

COP24, bereiken we eindelijk een klimaatakkoord?

Vorige week maandag is in Katowice (Polen) de 24ste editie van de jaarlijkse klimaatonderhandelingen (COP24) begonnen. Tijdens deze onderhandelingen komen klimaatonderhandelaars van alle landen van de wereld samen met als bedoeling de klimaatsverandering tegen te gaan. Deze onderhandelingen duren 12 dagen tijdens dewelke een kleine 30000 mensen in formele en minder formele vergadering de toekomst van onze planeet vastleggen. Wat de meeste mensen niet weten is dat het klimaatakkoord van Parijs nog helemaal niet af is. In Parijs zijn de grote lijnen vastgelegd, maar het bepalen van alle concrete regels is toen uitgesteld naar volgende conferenties. Meer bepaald zijn er nog veel beslissingen nodig over hoe transparant ontwikkelingslanden moeten zijn als ze klimaatfinanciering willen ontvangen, maar ook hoeveel geld elk ontwikkeld land zal moeten geven. Daarom dat het hoofddoel van deze COP is om de laatste aspecten van het akkoord van Parijs definitief vast te leggen. Zo zou een soort protocol kunnen ontstaan, die zorgt dat het akkoord van Parijs effectief geïmplementeerd kan worden. Het algemeen principe van het huidige klimaatakkoord is dat alle landen moeite doen om hun uitstoot van schadelijke gassen te verminderen. Bepaalde rijke landen helpen bepaalde andere landen op financieel en technologisch vlak om hun uitstoot te doen dalen. Een ander principe is dat rijkere landen de landen die het hardst getroffen worden door het veranderende klimaat financieel helpen. De grootste moeilijkheid van klimaatonderhandelingen is dat het probleem enkel oplosbaar is als alle landen samenwerken. Jammer genoeg zijn niet alle landen even bereid mee te werken naar een constructieve oplossing. Dit komt omdat niet elk land even hard getroffen wordt door de klimaatveranderingen, maar ook...