Atoomoorlog tussen milieuactivisten

Atoomoorlog tussen milieuactivisten

Drie weken geleden werd in Zuid-Korea een nucleaire bouwstop teruggedraaid, op aanbeveling van een bevolkingsjury. Er wordt dan toch gekozen voor een verdere nucleaire bijdrage in de energiemix. Een uitzondering in de wereld? Nee hoor. Tussen de nooit eindigende discussie over de timing van de uitstap in ons landje, de nucleaire steekvlampolitiek in Duitsland en de selectiviteit van sommige berichtgeving, is het makkelijk om de realiteit in de rest van de wereld uit het oog te verliezen. Een update. Wereldwijd zijn er 60 commerciële reactoren in aanbouw, verdeeld over 16 landen, goed voor 60 gigawatt. China is koploper met 20 stuks in aanbouw, en meer in planning. Frankrijk besliste op 7 november om zijn gedeeltelijke afbouw tegen 2025 te laten varen. Zelfs Japan, recent expert in ongelukken, heeft zijn nucleaire vloot deels weer opgestart en bouwt ze verder uit. In de Key World Energy Statistics 2017 van het Internationaal Energie Agentschap wordt dan ook een wereldwijde toename van kernenergie voorspeld tegen 2040. En in de USA? Vorig jaar werd daar nog een nieuwe reactor opgestart, en vier andere reactoren zijn in aanbouw. Maar net zoals steenkool dreigt de oudere nucleaire vloot er uit de markt geduwd te worden door de overvloed aan goedkoop schaliegas. Moeten we blij zijn dat daar, net zoals in België, uranium vervangen zou worden door een fossiele brandstof? De beslissing tot ommekeer in Korea had heel wat voeten in de aarde. Nucleaire tegenstanders hadden immers veel bezorgdheid en angst gezaaid bij bevolking en politici, weinig verrassend met de gebruikelijke mythes. Greenpeace financierde zelfs de vertoning van een Koreaanse fictiefilm over een kernramp. Nucleaire technologie is...

Hoe wordt het zelfverbruik van zonne-energie in Duitsland aangemoedigd?

In Duitsland bestaat er blijkbaar een systeem waarbij prosumenten aangemoedigd worden om eigen opgewekte zonne-energie, onmiddellijk te gebruiken. Hoe wordt dit aangemoedigd? Via de structuur van het distributienettarief? En hoe wordt dit gemeten? Via een soort slimme meter of op een andere wijze? Antwoord Duitsland kende de laatste jaren een forse groei in de productie van hernieuwbare energie. Dit werd mogelijk gemaakt door het EEG (Erneuerbare-Energien-Gesetz), sterke overheidssubsidies en een wassend milieubesef, dat zowel particulieren en bedrijven positief in beeld brengt. Sinds de nucleaire ramp in Fukushima kreeg deze Energiewende meer aandacht in de media en van de Duitse bevolking zonder grondig over de mogelijke problemen na te denken. Zo verliep de groei van de productie van hernieuwbare energie veel sneller dan de aanpassing van het distributienetwerk: er is steeds meer flexibiliteit nodig om de grote onvoorspelbaarheid van deze energiebron te kunnen opvangen. Hierdoor ontstonden sterk fluctuerende prijzen en overschotten aan energie. Deze overschotten moeten in het buitenland aan dumpprijzen verkocht worden…[1] Om dit probleem beter te controleren, werden in Duitsland volgende twee initiatieven genomen. Het ene wil aan prosumenten 70% van de distributienetwerkkost opleggen die reeds door gewone netgebruikersbetaald wordt [2-3]. Dit is in se logisch omdat de producenten van zonne-energie zelf ook aan het net zijn verbonden om elektriciteit af te halen in het geval van bv. bewolkte dagen of er terug op te zetten wanneer ze meer produceren dan verbruiken. Bovendien, moesten ze zelf geen energie produceren, zouden ze zelfs de volle 100% moeten betalen. Dit is natuurlijk ook een financiële compensatie voor de extra investeringen die in het netwerk worden doorgevoerd om de wisselvalligheid van...