Atoomoorlog tussen milieuactivisten

Atoomoorlog tussen milieuactivisten

Drie weken geleden werd in Zuid-Korea een nucleaire bouwstop teruggedraaid, op aanbeveling van een bevolkingsjury. Er wordt dan toch gekozen voor een verdere nucleaire bijdrage in de energiemix. Een uitzondering in de wereld? Nee hoor. Tussen de nooit eindigende discussie over de timing van de uitstap in ons landje, de nucleaire steekvlampolitiek in Duitsland en de selectiviteit van sommige berichtgeving, is het makkelijk om de realiteit in de rest van de wereld uit het oog te verliezen. Een update. Wereldwijd zijn er 60 commerciële reactoren in aanbouw, verdeeld over 16 landen, goed voor 60 gigawatt. China is koploper met 20 stuks in aanbouw, en meer in planning. Frankrijk besliste op 7 november om zijn gedeeltelijke afbouw tegen 2025 te laten varen. Zelfs Japan, recent expert in ongelukken, heeft zijn nucleaire vloot deels weer opgestart en bouwt ze verder uit. In de Key World Energy Statistics 2017 van het Internationaal Energie Agentschap wordt dan ook een wereldwijde toename van kernenergie voorspeld tegen 2040. En in de USA? Vorig jaar werd daar nog een nieuwe reactor opgestart, en vier andere reactoren zijn in aanbouw. Maar net zoals steenkool dreigt de oudere nucleaire vloot er uit de markt geduwd te worden door de overvloed aan goedkoop schaliegas. Moeten we blij zijn dat daar, net zoals in België, uranium vervangen zou worden door een fossiele brandstof? De beslissing tot ommekeer in Korea had heel wat voeten in de aarde. Nucleaire tegenstanders hadden immers veel bezorgdheid en angst gezaaid bij bevolking en politici, weinig verrassend met de gebruikelijke mythes. Greenpeace financierde zelfs de vertoning van een Koreaanse fictiefilm over een kernramp. Nucleaire technologie is...

De Duitse Energiewende: volgen we het voorbeeld van onze grote broer?

De Duitse Energiewende heeft als doel de transitie naar een duurzaam en energie-efficiënt Duitsland waar te maken. Dit nieuwe Duitsland zou volledig voorzien worden van energie door hernieuwbare energiebronnen. Nadat de stappen hiervoor wettelijk werden goedgekeurd na de kernramp van maart 2011 in Fukushima, zijn productie door wind en zon booming en zijn zeven kernreactoren gesloten. De Duitse Energiewende lijkt bij het grote publiek niet meer in vraag te worden gesteld. Is het echter allemaal wel zo rooskleurig als het lijkt en welke lessen kunnen we trekken uit het voorbeeld van onze grote broer in het oosten? De transitie is al heel wat voor de ramp in Japan ingezet en werd  bepaald door enkele bewuste keuzes vanuit de politiek. Reeds voor de millenniumwisseling werd er besloten om over te gaan tot een groene belastingswet en kort erna werd ook de Hernieuwbare Energie Wet goedgekeurd. In 2011 volgden dan de beslissingen dat tegen 2020 35% van de geproduceerde elektriciteit hernieuwbaar moet zijn en tegen 2050 zou het hernieuwbaar aandeel zelfs 80% moeten bedragen. Tenslotte werd de doelstelling gesteld om tegen 2020 het primair energieverbruik te doen dalen met twintig procent. Uitgaande van de Duitse grondigheid lijkt zelfs deze – zeer ambitieuze – doelstelling in goede handen. Ondertussen kan toch gesteld worden dat de Energiewende als concept een succes is. Vorig jaar reeds was een kwart van het binnenlands stroomverbruik afkomstig van hernieuwbare energie. Alleen al in 2012 hebben onze Duitse buren 2415 MW extra windenergie geïnstalleerd. Daarmee waren ze de grootste Europese investeerder in windmolenparken. Tegen eind 2012 werd 11% van de Duitse elektriciteit geproduceerd met windenergie. Slechts 16% van...