Elektriciteit balanceren over de grenzen heen

Elektriciteit balanceren over de grenzen heen

Een kwestie van techniek en politiek Het elektriciteitssysteem is iets heel bijzonders. Hoewel deze appreciatie niet door iedereen gedeeld wordt, moet je toegeven dat de elektrische energiemarkt wel erg verschilt van eender welke andere markt. Normaalgezien produceer je iets en houd je het bij tot iemand het van je wil kopen. Bij elektriciteit zit het wel even anders. Het opslaan van elektriciteit is zeer moeilijk, in principe moet alles wat geproduceerd wordt op hetzelfde moment ook opgebruikt worden. Of beter: alles wat verbruikt wordt, moet door iemand op datzelfde moment geproduceerd worden. Indien dit niet het geval is, is er een probleem, een groot probleem.   In België is netbeheerder Elia verantwoordelijk voor deze balans. Ze maakt zelf geen elektriciteit, maar zorgt voor het hoogspanningsgedeelte  van de elektriciteitstransmissie. Omdat ze zelf niet echt bezig is met het maken of verbruiken van elektriciteit, probeert ze haar zware taak van balansverantwoordelijke af te schuiven op zo veel mogelijk andere partijen volgens de alom bekende filosofie: “Wat je zelf doet, moet je betalen”.  Hoewel anderen het werk laten doen in de praktijk vrij goed werkt, loopt het af en toe toch nog eens fout. Dan komt de verantwoordelijkheid terug op de schouders van Elia terecht. Om deze problemen op de lossen heeft Elia reserves: centrales die betaald worden om op commando meer of minder te gaan produceren. Momenteel heeft elk land zijn eigen reserves die allemaal betaald worden om klaar te staan in geval van nood. Nu rijst de vraag, alleszins bij sommigen, of het niet goedkoper zou zijn om dit voor heel Europa samen te doen. Een eerste logische stap in...